ต้องสู้ ต้องสู้ จึงจะชนะ

วามคิดไม่ใช่ศัตรูของเรา
แต่อย่าให้มันมาเป็น “นาย” เรา

แล้วจะทำอย่างไรเล่า?
จงมี ความรู้สึกตัว — ระลึกรู้ ในขณะนี้
มี สติ เป็นเพื่อน
ถอยออกมาเป็น “ผู้ดู”
ผู้เห็น… ผู้รู้… ที่ยืนอยู่ “ข้างสนาม”

เมื่อเราไม่เล่นด้วย
ความคิดก็จะค่อยๆ เบาบางลง

อาจเปลี่ยนไปคิดเรื่องอื่นที่ไม่ทำร้ายเรา เช่น
การเตรียมอาหารอย่างใส่ใจ
การทำหน้าที่อย่างสัมมาอาชีวะ
หรือคิดเรื่องที่ไม่พาใจให้เศร้าหมอง

ฝึกมีสติอย่างสม่ำเสมอ
จนวันหนึ่งเราจะเห็นว่า
“ความคิดนั้น… เกิดได้ก็ดับได้ แล้วเกิดใหม่อีก-ดับอีก”

เมื่อเห็นเช่นนี้ได้จริง
การปล่อยวาง… ก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป

… วีระ วศินวรรธนะ