พระธรรมคำสอนของพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นพระธรรมวินัย

พระธรรมคำสอนของพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า ได้สืบต่อกันมาจนเป็นคัมภีร์พระไตรปิฎก ทั้ง 3 ปิฎก เป็นพระธรรมวินัยในพระพุทธศาสนา ที่ ตถาคตได้ตรัสรู้แล้ว ด้วยปัญญาอันยิ่ง ทำดวงตาให้เกิด ทำญาณให้เกิด ย่อมเป็นไปเพื่อความสงบ เพื่อความรู้ยิ่ง เพื่อความตรัสรู้ เพื่อนิพพาน.

ถ้าเปรียบกับทางโลก เมื่อบุคคลทำผิด ถึงขั้นขึ้นศาล ศาลจะตัดสินตามตัวบทกฏหมาย ทนายความก็ต้องรู้ตัวบทกฏหมาย. โดยเป้าหมายของตัวบทกฏหมายเพื่อการอยู่ร่วมกันในสังคมอย่างสงบสุข จะทำตามความคิดความเห็นของตัวเองไม่ได้

ถ้าเป็นข้อกล่าวหาหรือข้อถกเถียงในพระพุทธศาสนา ก็ต้องยึดพระธรรมวินัยเป็นคำตัดสิน ไม่สมควรใช้ความคิดควาทเห็นของตัวเอง เพราะเป้าหมาย ตถาคตได้ตรัสรู้แล้ว ด้วยปัญญาอันยิ่ง ทำดวงตาให้เกิด ทำญาณให้เกิด ย่อมเป็นไปเพื่อความสงบ เพื่อความรู้ยิ่ง เพื่อความตรัสรู้ เพื่อนิพพาน.

ตัวอย่าง เช่น ภิกษุในธรรมวินัย ไม่รับและไม่ยินดีในเงินและทอง ซึ่งมีบัญญัติ ไว้ในพระธรรมวินัย แต่ก็ยังมีคนเห็นว่า ต้องรับเงินทองเพื่อใช้สอยในขณะเป็นภิกษุ. โทษทางพระธรรมวินัย ไม่ได้จำคุก หรือปรับเงินทอง แต่เป็นผลไปสู่อบายภูมิ หรือ ไม่พ้นไปจาก ชาติชรามรณะ โศกา ปริเทวะ ทุกข์ โทมนัส อุปายาสะ