Uncategorized

วิปัสสนาญาณ บางท่านเข้าใจว่า ขณะที่กำลังระลึกรู้ พิจารณาสังเกตรู้ลักษณะของนามธรรม และรูปธรรม และคิดว่ารู้ชัดแล้วนั้นเป็นนามรูปปริจเฉทญาณแล้ว ที่เข้าใจอย่างนี้เพราะยังไม่รู้ว่า วิปัสสนาญาณต้องเกิดขึ้น ปรากฏโดยความเป็นอนัตตา เช่นเดียวกับนามธรรมอื่นๆ และการประจักษ์ลักษณะของนามธรรม และรูปธรรม สืบต่อกันทางมโนทวาร โดยลักษณะที่ทวารอื่นเสมือนถูกมโนทวารปิดบังไว้ โดยนัยตรงกันข้ามกับ ขณะที่วิปัสสนาญาณไม่เกิด ซึ่งแม้มโนทวารวิถีจิตเกิดคั่นปัญจทวารวิถีจิตทุกวาระ แต่มโนทวารวิถีจิตก็ไม่ปรากฏ เพราะอารมณ์ของปัญจทวารวิถีจิตปิดบังไว้ บางท่านคิดว่า ขณะที่พิจารณารู้ว่านามนี้เกิดจากรูปนี้…

ถ้าไม่ศึกษาก็ไม่เห็นวิกฤต พุทธบริษัททั้งหมด ต้องศึกษาธรรมให้เข้าใจถูกต้องเพื่อที่จะดำรงรักษาไว้ซึ่งพระศาสนา บริษัทหนึ่งบริษัทใดที่ประพฤติผิด ให้ทำสิ่งที่ถูกต้อง แต่ละคนที่ไม่รู้ ก็ทำให้เกิดวิกฤต เพราะเหตุว่าแทนที่จะเข้าใจพระธรรมวินัย ก็กลับส่งเสริมและทำลายพระธรรมวินัยด้วยความไม่รู้ เพราะฉะนั้น ต้องเป็นผู้ที่เข้าใจและจริงใจแล้วก็เป็นผู้ตรง แม้แต่ความตรง ความจริงใจและความเข้าใจ ให้ประโยชน์กับตนเองในขณะที่ฟังสามารถที่จะรู้ว่าอะไรถูก อะไรผิด…

วิ่งตามความสำเร็จมาตั้งนาน… เคยถามตัวเองไหมว่า “ใจเรามีความสุขจริงรึเปล่า?” สังคมมักจะวัดคุณค่าของคนเราจาก “ความสำเร็จ” ที่มองเห็นจากภายนอก ไม่ว่าจะเป็นเงินทอง หน้าที่การงาน หรือชื่อเสียง แต่แท้จริงแล้ว ชีวิตที่พึงพอใจและมีความสุขจากข้างในนั้น งดงามกว่าสิ่งใดทั้งหมด เพราะต่อให้เราประสบความสำเร็จมากแค่ไหน แต่ถ้าใจยังโหยหาและไม่รู้จักพอ ชีวิตก็ยังคงว่างเปล่า…

เข้าใจทุกข์ชีวิตก็สุขขึ้น ทุกคนไม่อยากจะมีความทุกข์ แต่เลือกไม่ได้ และความทุกข์จริงๆ ไม่ใช่ทางตา ทางหู ทางจมูก ทางลิ้น แต่ทางกาย เห็นอะไรแล้วเดือดร้อน ไม่ใช่เป็นความเจ็บปวด ป่วยไข้ ได้ยินเสียงอะไรแล้วเดือดร้อน ก็ไม่ใช่อีก ทุกคนเสมอกัน…

ฤกษ์งามยามดี พระธรรมที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดง เป็นคำอนุเคราะห์เกื้อกูลทุกคำ เป็นไปเพื่อความเข้าใจถูกเห็นถูก เป็นไปเพื่อความเจริญขึ้นของกุศลธรรมอย่างแท้จริง แสดงถึงความเป็นเหตุเป็นผลของธรรม เป็นคำที่ควรฟัง ควรศึกษาเป็นอย่างยิ่ง แม้แต่ในเรื่องของช่วงเวลาที่ดี นั้น ก็แสดงถึงความเป็นจริงของธรรมที่เกิดขึ้นเป็นไป โดยมุ่งหมายถึงขณะที่เป็นกุศล ขณะใดที่กุศลจิตเกิดขึ้น ขณะนั้น เป็นช่วงเวลาที่ดีแล้วสำหรับบุคคลนั้น ซึ่งจะเห็นได้ว่า ความเห็นของชาวโลกผู้ไม่รู้…

ธรรมะทำหน้าที่ของธรรมะ สภาพธรรมทุกอย่างมีกิจการงานหน้าที่ของสภาพธรรมนั้น เช่น โลภะ ความต้องการเกิดขึ้นขณะใด เป็นสภาพที่ติดข้อง ไม่ยอมสละ โทสะเกิดขึ้นขณะใด จิตจะกระด้าง และมีความขุ่นเคือง ประทุษร้าย เบียดเบียน นั่นเป็นกิจการงานของสภาพธรรมนั้นๆ สิ่งที่เราเคยยึดถือว่า เป็นเราทั้งหมด…

อธิบาย…“ผลของกรรม” ไม่ต้องรอให้ถึงชาติหน้า แต่เกิดขึ้น **ในจิตใจผู้กระทำเอง เดี๋ยวนี้ ทันที** 1. “ทำดี ได้ความดีทันที” — นี่คือหลักกรรมในมิติภายใน พุทธศาสนาไม่ได้สอนว่ากรรมให้ผลเฉพาะชาติหน้า แต่แบ่งผลของกรรมเป็น 3 ระยะ…

ทางพ้นทุกข์มีทางเดียว ทางที่เร็วที่สุดก็ยังคงเป็นทางเดียวอยู่นั่นเอง คือ การฟังธรรมต่อไป จะไม่มีทางอื่นเลย จะเห็นได้ว่า พระผู้มีพระภาคไม่ได้ทรงแสดงข้อปฏิบัติอื่นเช่น ให้ไปนั่ง หรือให้ไปยืน หรือให้ไปทำอะไรเป็นชั่วโมง นาที แต่ว่าข้อความทั้งหมดจะแสดงว่า การตั้งอยู่ในอรหัตผลย่อมมีได้ ด้วยการศึกษาโดยลำดับ และการศึกษาโดยลำดับ…

อุปาทานกับตัณหาต่างกันอย่างไร? ตัณหา แสดงบทบาทของตนอย่างออกหน้าก็ตอนในเวลาที่แสวงหาอารมณ์ อารมณ์นั้นอาจเป็นรูป เสียง… เป็นต้น ตอนแสวงหานี่แหละมันเต็มไปด้วยความอยาก อยากจะได้มา ด้วยประการต่างๆเพื่อให้ได้มา ในระหว่างนี้เป็นบทบาทของตัณหาทั้งนั้น อุปาทาน แสดงหน้าตาออกหน้าอย่างเห็นได้ชัด ก็ในเวลาที่ได้อารมณ์นั้นมาแล้ว แต่พอได้มาแล้วก็ยึดขึ้นมาเลยว่า นี่ของเรา…

ยิ่งให้ยิ่งได้ คำว่า ให้ ไม่ได้หมายถึงจะต้องเป็นกุศลเสมอไป บางคนให้เพื่อแลกเปลี่ยน ให้เพราะต้องการผลที่จะได้ ขณะที่ให้ไม่ใช่กุศล ไม่ได้มีเจตนาสละ เป็นโลภะ เป็นอกุศล หรือให้สิ่งที่ไม่สมควรเป็นโทษแก่ผู้รับ เช่นให้เงินแก่พระภิกษุ เป็นการให้ด้วยความไม่รู้ เป็นโมหะ ด้วยจิตที่เป็นอกุศล แต่การให้ที่เป็นกุศลก็มี ดังนั้นเมื่อให้…