จากเกิดถึงตาย มีระยะไกลเพียงใด

**จากเกิดถึงตาย มีระยะไกลเพียงใด?**
> อยู่ระหว่างลมหายใจเข้าและออก

หายใจออก(ก่อน)แล้วหายใจเข้า จากนั้นก็ไม่มีการหายใจออกอีกเลย
ชีวิตก็มีแค่นี้แหละ จะสะสมอะไรกันไปมากมาย
………………………………………….
**จากความหลงสู่การตื่นรู้ อยู่ไกลเพียงใด?**
> ก็แค่ปัจจุบันขณะของการมีสติ ระลึกรู้ เห็นแจ้ง

>จากผู้ที่หลงอยู่ในความไม่รู้ ไปสู่ผู้ที่ตื่นรู้ในสัจธรรม แท้จริงอาจเกิดขึ้นได้ในทันที แค่ “มีสติ ตื่นโพล่งขึ้นมา”

…………………………………………………
**จากรักสู่เกลียด อยู่ไกลเพียงใด?**
**ก็แค่ชั่วพริบตาของความไม่เที่ยง**

> ความรักกลายเป็นแค้นเกิดขึ้นได้ในชั่วพริบตา เพราะแต่ละสิ่งในโลกนั้นไม่เที่ยง ไม่แน่นอนยั่งยืน เปลี่ยนแปลงไปมาอยู่เสมอ

——————————–
**จากใจหนึ่งถึงอีกใจหนึ่ง อยู่ไกลเพียงใด?**
**ก็แค่ชั่วขณะของความศรัทธา เชื่อใจและใว้วางใจกัน**

> ความเข้าใจหรือการเชื่อมโยงกันระหว่างใจมนุษย์ อาจดูห่างไกล
แต่หากมี “ศรัทธา” ก็สามารถเข้าถึงกันได้ไม่ยากถ้ามีความซื่อสัตย์และสัจจะเป็นที่ตั้ง

————————————–
**เส้นทางแห่งวัฏสงสาร ยาวไกลเพียงใด?**
**ก็เพียงชั่วขณะที่ตื่นจากความฝัน **

> การเวียนว่ายตายเกิดดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด แต่หากตื่นรู้จากความหลง(อวิชชา) ก็สามารถพ้นจากวัฏฏะสงสาร เสมือนนตื่นจากความฝัน

…………………………………………..
บทกวีนี้สื่อถึงสัจธรรมของชีวิต ความไม่เที่ยง (อนิจจัง) ความเปลี่ยนแปลง และการตื่นรู้ โดยใช้ถ้อยคำเรียบง่ายแต่มีพลัง เป็นบทกวีที่กระตุ้นให้เราหยุดคิด พิจารณาชีวิต และรู้จักตื่นจากความหลงเพื่อให้เห็นความจริง ทั้งยังสะท้อนถึงจิตคือพุทธะ