ในชีวิตประจำวัน สิ่งที่เป็นสาระที่สำคัญที่สุดในชีวิต คือความเข้าใจพระธรรม ผู้ที่ได้สะสมเหตุที่ดีมาแล้วเห็นประโยชน์ของความเข้าใจพระธรรม จึงฟังพระธรรมด้วยความตั้งใจเพื่อความเข้าใจอย่างถูกต้องตรงตามความเป็นจริง
ความสบายใจ
ความสบายใจ มีความละเอียด ความสบายใจ เป็นจิตที่เป็นกุศล หรืออกุศลก็ได้ ในชีวิตประจำวันส่วนใหญ่ก็เป็นความสบายใจด้วยอกุศล เช่นอยู่อาศัยในที่ที่มีความสะดวกสบาย มีญาติมิตรเพื่อนบ้านที่ดี ทานอาหารอร่อย หรือไปในสถานที่ที่มีความสวยงาม ก็สบายใจ เป็นต้น อย่างนี้เป็นความสบายใจด้วย โลภะมูลจิตซึ่งเป็นอกุศล หลายๆ ท่านอาจจะยังมีความเข้าใจไม่ถูกต้อง คิดว่าขณะที่สบายใจนั้นเป็นกุศล จึงมีคำพูดที่ว่า “ทำอะไรแล้วสบายใจนั้นเป็นบุญหรือเป็นกุศล” ซึ่งยังไม่ถูกต้อง ส่วนความสบายใจที่เป็นกุศล ที่เป็นความเบา ควรแก่การงานของจิต อันเป็นเจตสิกที่เกิดดับจิตที่ดี ที่เป็นกุศลจิต ก็ทำให้มีความอิ่มเอิบใจในขณะนั้นที่กุศลจิตเกิดได้
ดังนั้นในความเป็นจริง จิตเกิดดับรวดเร็ว แม้ขณะที่ให้ทาน รักษาศีล ฟังธรรม ก็สามารถมีอกุศลแทรกขั้นได้เสมอ เพราะฉะนั้น ความสบายใจเป็นกุศลจิตก็ได้ อกุศลจิตก็ได้ ตัวอย่างขณะฟังธรรม ขณะที่เข้าใจ เกิดปิติในสิ่งทีเข้าใจในขณะนั้น ขณะนั้นเป็นจิตที่เป็นกุศล ปิติ ปราโมทย์ด้วยกุศลจิต แต่บางขณะ แม้ฟังธรรมอยู่ ก็เกิดความสบายใจ ผ่อนคลาย เพราะได้ฟังสิ่งที่ชอบ รู้สึกสบายใจ ขณะนั้นเป็นโลภะทีเกิดขึ้นก็ได้ ที่ยินดีพอใจในสิ่งนั้น เพราะ โลภะเกิดขึ้นและติดข้องในสภาพธรรมได้ทุกอย่าง
อกุศลทุกๆ ประเภท สามารถเกิดได้แม้ฟังธรรมอยู่ และแม้เห็น ได้ยิน ฯลฯ ชีวิตประจำวัน เพียงแต่ว่าการได้ฟังพระธรรม นั้นเป็นปัจจัยให้กุศลธรรมและปัญญา รวมทั้งกุศล ที่ทำให้เกิดปิติ ปราโมทย์ ซึ่งเกิดได้มากกว่า การเห็น ได้ยินทั่วไปในชีวิตประจำวัน
พระธรรมที่พระผู้มีพระภาคทรงแสดงตลอด ๔๕ พรรษานั้น เป็นประโยชน์แก่ผู้ที่ได้ฟัง ได้ศึกษาอย่างแท้จริง เพราะสามารถนำออกไปจากทุกข์ทั้งปวงได้จริง นำมาซึ่งประโยชน์ในโลกนี้ ประโยชน์ในโลกหน้า และประโยชน์อย่างยิ่ง คือ การรู้แจ้งอริยสัจจธรรม ประจักษ์แจ้งพระนิพพานถึงความเป็นพระอริยบุคคลขั้นต่าง ๆ จริงอยู่ ในขณะที่ฟังพระธรรม ก็ย่อมจะเกื้อกูลให้กุศลจิต เกิดขึ้นมาก แต่ก็ไม่เสมอไป แม้ในขณะที่ฟังอยู่ ก็อาจจะมีอกุศลเกิดแทรกสลับ ไม่ได้เป็นกุศลอยู่ตลอด นี่จึงแสดงให้เห็นเลยว่า อกุศล มากมายแค่ไหน แม้แต่ในขณะที่ฟังพระธรรม แท้ ๆ อกุศล ยังเกิดขึ้นได้ แล้วถ้าไม่ได้ฟังพระธรรม จะเป็นอย่างไร อกุศลย่อมจะเกิดขึ้นมากมายทีเดียว
ในชีวิตประจำวัน สิ่งที่เป็นสาระที่สำคัญที่สุดในชีวิต คือความเข้าใจพระธรรม ผู้ที่ได้สะสมเหตุที่ดีมาแล้วเห็นประโยชน์ของความเข้าใจพระธรรม จึงฟังพระธรรมด้วยความตั้งใจเพื่อความเข้าใจอย่างถูกต้องตรงตามความเป็นจริง บุคคลผู้ที่ได้ศึกษาพระธรรม ฟังพระธรรมเป็นปกติบ่อย ๆ เนือง ๆ ไม่ขาดการฟังย่อมเป็นเหตุให้ความเข้าใจเจริญขึ้น ขณะที่เกิดความเข้าใจ ขณะนั้น เป็นกุศล ไม่วุ่นวายใจ เพราะในขณะนั้นจิตเป็นกุศลประกอบด้วยปัญญา อกุศลเกิดไม่ได้ ความวุ่นวายใจเกิดไม่ได้ เพราะกุศลกับอกุศล จะเกิดร่วมกันไม่ได้เลย เมื่อมีความเข้าใจเจริญขึ้นไปตามลำดับ ย่อมจะทำให้รู้จักตัวเองตามความเป็นจริงมากขึ้น แต่ถึงอย่างไรก็ตาม ก็ยังไม่พ้นจากทุกข์ เพราะยังไม่ได้ดับกิเลสอะไร ๆ เลย อกุศลยังเกิดขึ้นได้ตามเหตุตามปัจจัยไม่ใช่เฉพาะโทสะเท่านั้น ยังมีอกุศลประการอื่น ๆ อีกมากมายที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน จนกว่าจะมีปัญญาเจริญจนถึงขั้นที่สามารถดับกิเลสทั้งหลายทั้งปวงได้อย่างเด็ดขาด เมื่อนั้นจึงจะพ้นจากทุกข์ได้ ทั้งหมดทั้งปวงนี้ จะมีขึ้นได้ เป็นไปได้ ก็เพราะได้ฟังพระธรรม ศึกษาพระธรรมที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดง.