ควรอย่างยิ่งที่แต่ละบุคคลจะเจริญกุศลคือทำดีทุกทาง ทุกโอกาส เท่าที่จะเป็นไปได้ตามกำลังของตนเอง โดยไม่รีรอเพราะเมื่อเป็นโอกาสของกุศลแล้วไม่ทำกุศล โอกาสของกุศลก็จะผ่านไป โอกาสที่จะได้เจริญกุศลหรือทำดีนั้นเป็นโอกาสที่หาได้ยาก เมื่อเทียบกับอกุศลแล้วเทียบไม่ได้เลย เพราะในวันหนึ่งๆ อกุศลเกิดมากกว่ากุศล สิ่งที่ควรให้เจริญขึ้น สิ่งที่ควรให้เกิดขึ้น ให้เจริญขึ้น ให้เพิ่มพูนขึ้นนั้น ต้องไม่ใช่ความชั่วหรืออกุศลทั้งหลายทั้งปวงเป็นแน่ แต่ต้องเป็นความดีเท่านั้น เพราะเหตุว่า…
พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงตรัสรู้สภาพธรรมตามความเป็นจริงแล้วทรงแสดงพระธรรมเพื่อให้ผู้อื่นได้รู้ตาม เพื่อให้รู้สภาพธรรมตามความเป็นจริง ไม่ผิดไม่คลาดเคลื่อนจากความเป็นจริง สิ่งสำคัญสำหรับผู้ฟังผู้ศึกษา คือเริ่มเข้าใจตั้งแต่ต้นว่า ทุกอย่างเป็นธรรม สติและปัญญาในพุทธศาสนา สติเป็นเจตสิกฝ่ายดี ที่เกิดกับจิตที่ดีทุกประเภท ดังนั้นขณะใดที่กุศลจิตเกิด ก็ต้องมีสติเจตสิกเกิดขึ้นร่วมด้วยเสมอ สติ ทำหน้าที่ระลึก และกั้นกระแสของกิเลส ปัญญาก็เป็นเจตสิกฝ่ายดีเช่นเดียวกัน…
ได้ยินว่าใครทำดี ก็อนุโมทนาแม้ไม่รู้จักกัน นี่ก็แสดงให้เห็นว่า ไม่ต้องไปคิดตอบแทนคุณด้วยวิธีอื่น แต่ว่าแทนคุณโดยการเป็นคนดี ถ้าไม่เข้าใจพระธรรมก็ยากที่จะเป็นคนดี แต่ถ้าเข้าใจแล้วก็จะดียิ่งขึ้น แทนคุณด้วยความดี บุญคือคุณความดี ถ้าระลึกถึงผู้ที่จากไป แล้วทำความดี หรือแม้แต่ระลึกถึงผู้ที่ยังอยู่ คือ มารดาบิดา เป็นต้น…
บารมีทุกบารมีจะขาดปัญญาไม่ได้ บารมี สามารถอบรมเจริญได้ในชีวิตประจำวัน โดยที่ไม่มีตัวตนที่ไปทำหรือไปสร้าง แต่เป็นความน้อมไปในทางที่เป็นกุศลยิ่งขึ้น แม้แต่ในขณะที่ฟังพระธรรมด้วยความอดทนด้วยความตั้งใจ เพื่อความเข้าใจถูกเห็นถูกจริง ๆ บารมี บารมี โดยความหมาย คือ ธรรมที่ทำให้ถึงฝั่ง ฝั่งนี้ที่เราอยู่คือ ฝั่งของกิเลสหรือฝั่งของสภาพธรรมที่เป็นตา…
การรักษาศีลเพื่อขัดเกลากิเลสทางกาย วาจา เพื่อประโยชน์กับคนรอบข้าง ไม่ใช่เพื่อตนเอง จะได้ไม่ล่วงศีล ได้อานิสงส์ผลบุญจึงควรรักษาทุกกาล โอกาส โดยเฉพาะการสมาทาน รักษา ตั้งแต่เช้าในชีวิตประจำวัน ส่วนจะรักษาได้ ไม่ได้ก็ตามเหตุปัจจัย ตามอำนาจของกิเลส การสมาทานศีลและการมีศีล สมาทาน หมายถึง…
ชาวพุทธ ก็ไม่รู้คิดว่า ถวายสังฆทาน ก็ต้องถวายเงิน เงินเป็นอสรพิษ พระรับต้องอาบัติเป็นโทษกับท่าน ภิกษุอลัชชี ไม่ละอาย อยากได้เงิน ก็ไม่ห้าม แต่รับเงินนั้นจึงเป็นที่มาของสังฆทานเวียน คือ วางกระป๋องเหลืองไว้ในวัด แล้วให้ญาติโยม ผู้ไม่เข้าใจ…
สิ่งที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงมอบให้เป็นมรดกที่ล้ำค่ากับชาวพุทธ ก็คือ คำจริงทุกคำที่เป็นประโยชน์ทั้งพระธรรมและพระวินัย เพราะฉะนั้น ทุกคนถ้าเห็นคุณอย่างนี้ บูชาคุณด้วยความเป็นผู้ตรง ศึกษาพระธรรมให้เข้าใจ ประกาศคำสอนที่ถูกต้อง เพื่อให้คนอื่นได้มีโอกาสได้รู้ได้เข้าใจถูก ซึ่งจะเป็นประโยชน์อย่างยิ่งในชาติต่อๆ ไป ความฉลาดที่เป็นปัญญา ความฉลาดที่เป็นปัญญา ก็ต้องแยกระหว่างปัญญาทางโลกและทางธรรมก่อน ปัญญญาทางโลก ก็คือความฉลาดที่คิดเป็นเหตุเป็นผลความชำนาญในเรื่องราว…
หากมีความเพียร แต่ไม่มีปัญญา ก็เป็นความเพียรผิด ที่เพียรไปในทางอกุศลธรรมก็ได้ ที่สำคัญ คือจะต้องมีปัญญา ความเข้าใจถูก เห็นถูก เพราะอาศัยปัญญา ก็ทำให้มีความเพียรที่ถูกต้อง ที่เรียกว่า สัมมาวายามะ เพราะอาศัย สัมมาทิฏฐิ ที่เป็นความห็นถูก เป็นสำคัญ…
การฟังธรรมศึกษาพระธรรม ก็เพื่อเข้าใจถูกต้องว่า ธรรมะเป็นธรรมะ เกิดปรากฏแล้วดับไป ชั่วคราว ทุกอย่างปรากฏชั่วคราว ทางตา ทางหู ทางจมูก ทางลิ้น ทางกาย ทางใจ ชั่วคราวทั้งนั้น ทั้งหมดที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดง แต่ละหนึ่ง…