อุเบกขา การ วาง เฉย มี ๑๐ อย่าง คือ
ฉฬังคุเปกขา ได้แก่ ตัตรมัชฌัตตตาเจตสิก ซึ่งเป็นสภาพที่วางเฉยในอารมณ์ ๖ของพระอรหันต์ผู้ดับกิเลสหมดสิ้นแล้ว
พรหมวิหารุเปกขาได้แก่ ตัตรมัชฌัตตตาเจตสิกซึ่งวางเฉย เป็นกลางในสัตว์ทั้งหลาย
โพชฌังคุเปกขาได้แก่ ตัตรมัชฌัตตตาเจตสิกที่เป็นองค์ คือ ส่วนประกอบที่ทำให้ตรัสรู้อริยสัจธรรม
วิริยุเปกขาได้แก่ วิริยเจตสิกที่เป็นความเพียรถูกซึ่งไม่ตึงนัก ไม่หย่อนนักในการเจริญภาวนา
สังขารุเปกขา ได้แก่ ปัญญาเจตสิกที่วางเฉยเมื่อประจักษ์ ไตรลักษณะของสังขารธรรม
เวทนุเปกขาได้แก่ เวทนา เจตสิกที่ไม่รู้สึก เป็นทุกข์หรือ เป็นสุข
วิปัสสนูเปกขาได้แก่ ปัญญา เจตสิกทีเป็นกลางในการพิจารณา อารมณ์ที่เกิดตามเหตุปัจจัย
ตัตรมัชฌัตตุเปกขาได้แก่ ตัตรมัชฌัตตตาเจตสิกที่เป็นกลาง ไม่เอนเอียงด้วยอคติ
ฌานุเปกขา ได้แก่ ตัตรมัชฌัตตตาเจตสิกในฌาน ซึ่งคลาย ความฝักใฝ่ในธรรมอื่นที่ทำให้ไม่สงบมั่นคง โดยเฉพาะ ได้แก่ ตติยฌาน(โดยจตุกกนัย)ซึ่งคลายปีติแล้ว
ปาริสุทธุเปกขา ได้แก่ ตัตรมัชฌัตตตาเจตสิกในจตุตถฌาน (โดยจตุกกนัย)ซึ่งสงบหมดจดแล้วจากข้าศึกทั้งปวงไม่ต้องทำกิจละ องค์ฌานใดอีก