ถ้าเราดีเสียแล้วไปอยู่ที่ไหนมันก็ดี เขาจะนินทา สรรเสริญ จะว่าอะไรทำอะไร เราก็ยังดี แม้เขาจะข้ามหัวไปก็ยังดีอยู่
แต่ถ้าเรายังไม่ดี เขานินทาเราก็โกรธ ถ้าเขาสรรเสริญเราก็ยินดี ก็หวั่นไหวอยู่อย่างนั้น
เมื่อรู้ว่าคนดีอยู่ที่ไหนแล้ว เราจะมีหลักในการปล่อยวางความคิด
เราจะไปอยู่ที่ไหน คนเขาจะรังเกียจหรือเขาจะว่าอะไร ก็ถือว่าไม่ใช่เขาดีหรือเขาชั่ว
เพราะ…
ดีหรือชั่วอยู่ที่ตัวเรา เราย่อมรู้จักตัวเราเองยิ่งกว่าใครๆ
จากหนังสือ : อุปลมณี หน้า ๔๐ – ๔๑
พระโพธิญาณเถร (หลวงปู่ชา สุภทฺโท) วัดหนองป่าพง อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี
※ กั บ ดั ก ※
.
จับปลาต้องใช้เหยื่อ
จับหนูต้องวางเหยื่อ
จับนกต้องใช้นกต่อ
กับดักมักมาคู่กับความสมเหตุสมผล
เมื่อมันสมเหตุสมผล เราจึงไม่ระวังใจ
เมื่อมันสมเหตุสมผล เราจึงเต็มใจ
เมื่อมันสมเหตุสมผล เราจึงวางใจ
เมื่อมันสมเหตุสมผล เราจึงเชื่อใจ
และเมื่อมันสมเหตุสมผล เราจึงเผลอใจ
สุดท้ายจึงหวั่นไหว หลงใหล คล้อยตาม
ถูกกักขังด้วยกับดักที่มองไม่เห็น
ถูกพันธนาการ ผูกมัด ร้อยรัด
อย่างคล้ายจะเต็มใจ แต่รู้เท่าไม่ถึงการณ์
.
แต่แท้จริงแล้ว เพียงเพราะเรา
แค่อยากตามใจ กับดักที่แท้จริงหามีไม่
เหยื่อล่อเกิดเพราะส่วนลึกของใจฝักใฝ่ ลุ่มหลง
จึงมีแต่ตนที่ต้องรู้เท่าทันใจตน ตื่นรู้ในตน
และตนเท่านั้น จึงจะเป็นผู้ปลดปล่อยตน
จากกับดักสมมติเหล่านั้น
.
𝐶𝑟𝑒𝑑𝑖𝑡 : 𝐵𝑜𝑑𝘩𝑖𝑠𝑎𝑡 𝐻𝑒𝑎𝑟𝑡
เราทุกคนต่างมีสภาวะเดิมอันบริสุทธิ์
แต่มักปล่อยให้โลภ โกรธ หลง มาบดบัง
หากดำรงโดยไร้ซึ่งสิ่งทั้งหลายเหล่านี้
ความบริสุทธิ์ภายในย่อมสำแดงออกมา
ความสงบกาย สุขใจ สบายจิต ย่อมบังเกิด
หากกำจัดตัณหาได้เป็นนิตย์ ใจก็จะสงบ
ชำระใจผ่องใส ญาณก็จะบริสุทธิ์
ฉะนั้นการที่ไม่สามารถเป็นเช่นนี้
ก็เพราะใจยังมิได้ชำระ ตัณหายังมิได้กำจัด
.
𝐶𝑟𝑒𝑑𝑖𝑡 : 𝐵𝑜𝑑𝘩𝑖𝑠𝑎𝑡 𝐻𝑒𝑎𝑟𝑡
“เกิดขึ้น..ตั้งอยู่..ดับไป”
เคยไหม…วันที่ทุกอย่างดีไปหมด แต่เรากลับกังวล
หรือไม่มีความสุขเท่าที่ควร
เพราะเรามัวแต่หวังว่า อยากให้มันอยู่เช่นนี้กับเราไปตลอด
💡ในความเป็นจริง
ไม่ว่าจะดีแค่ไหน…มันก็เพียง “ชั่วคราว”
และไม่ว่าจะร้ายแค่ไหน…มันก็ “ผ่านไป”
บางทีชีวิตไม่ได้ต้องการอะไรเพิ่ม
แค่มี “สติ“ รู้ทันว่า…
“ไม่ว่าอะไรก็ตาม ล้วนอยู่ไม่นาน”
เราจะได้ใช้ทุกช่วงเวลา…ได้อย่างมีค่ามากขึ้น
จงอยู่กับปัจจุบัน ทุกขณะที่มันกำลังจะผ่านไป
พุทธะหรือเวไนย์
ล้วนมีจิตเดิมแท้มิต่างกัน
พุทธะ คือ เวไนย์ที่ตื่นแจ้ง
เวไนย์ คือ ผู้มีศักยภาพที่จะก้าวข้ามความลุ่มหลง
ตื่นแจ้งในธรรม ละวางอัตตา
ดำรงด้วยปัญญา เมตตา
กล้าหาญ โอบอุ้มในสรรพชีวิต
เมื่อจิตไร้ตัวตน
เวไนย์ ก็คือ “พุทธะ”
.
𝐶𝑟𝑒𝑑𝑖𝑡 : 𝐵𝑜𝑑𝘩𝑖𝑠𝑎𝑡 𝐻𝑒𝑎𝑟𝑡
เวไนย์ หมายถึง “พวกเรา”สรรพสัตว์ที่ยังมีกิเลสครอบงำ มีอวิชชาบดบังจิตเดิมแท้ ที่กำลังเดินทางอยู่บนเส้นทางของการกะเทาะเปลือกแห่งความลุ่มหลง เพื่อกลับไปหาความตื่นแจ้งที่มีอยู่แล้วในตนเอง
… “ คำพูด ” .
คือสิ่งที่สะท้อน ‘ความคิด’
สิ่งที่ไม่ทันคิดเพราะคำพูดนั้น ยังสะท้อน ‘ความเคยชิน’และ”ตัวตน”ที่แท้จรึง
ทำไมเราถึงบอกว่ามันสะท้อน “ตัวตน” มากกว่าความคิด
เพราะ “ความคิด” คือสิ่งที่เรา “เลือก” ที่จะนำเสนอ (ปรุงแต่งแล้ว)
แต่ “ความเคยชิน” คือสิ่งที่เรา “เป็น” จริง ๆ ในยามที่ไม่มีการควบคุม
จะดีกว่าไหม ถ้าเรามีสติเท่าทันคำพูดเหล่านั้น
เมื่อใดที่สติเผลอ ตัวตนที่แท้จริงที่ฝังในอนุสัยจะปรากฏออกมาผ่านคำพูดนั้น
… วีระ วศินวรรธนะ เรียบเรียง
