การฟังธรรมเพื่อให้เข้าใจถูก แม้เพียงขั้นเริ่มต้น ถ้าเริ่มต้นเข้าใจไม่ถูกต้อง จะเข้าใจเพิ่มขึ้นจนกระทั่งปฏิปัตติธรรม รู้แจ้งอริยสัจธรรม ดับกิเลส เป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้เลย เพราะเหตุว่า ทั้งหมดเป็นปัญญาซึ่งต้องเป็นไปตามลำดับขั้น ถ้าไม่ได้ฟังพระธรรมที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดง ไม่มีทางรู้แจ้งอริยสัจธรรม ความเห็นผิด พระธรรมเทศนาเตือนสติสำหรับผู้ที่ได้ยินได้ฟังอย่างแท้จริง เพื่อประโยชน์ของผู้นั้น แต่ว่าจิตใจของคน…
ถ้าได้เข้าใจธรรมแล้ว ชีวิตมีค่าขึ้น และถ้าเข้าใจจนกระทั่งสามารถที่จะให้คนอื่นได้เข้าใจถูกต้องด้วย ชีวิตนั้นก็มีค่ามากขึ้นด้วย เพราะฉะนั้น คนที่ได้เข้าใจธรรม ก็จะมีชีวิตอยู่ โดยการไม่หยุดที่จะฟังศึกษาด้วยความเคารพ อบรมปัญญาจนกระทั่งสภาพธรรมปรากฏตามความเป็นจริง และทั้งหมด ก็จะเห็นว่า ชีวิตไม่มีอะไรเหลือเลย เพียงแต่มีแล้วก็ดับไปแล้วก็เปลี่ยนไป จะอยู่ในโลกนี้อีกไม่นาน ทุกคนจะอยู่ในโลกนี้ไม่นานเลย…
พรหมจรรย์ คือ ความประพฤติที่ประเสริฐ เป็นปัญญา แต่ว่าถ้าไม่มีอริยมัคค์ ไม่ได้ฟังให้เข้าใจว่า อริยมัคค์ คือหนทางนี้เป็นอะไร ไม่ได้อบรมเจริญปัญญา ถ้าไม่ใช่ปัญญา ก็คิดเอาเองว่าสิ่งที่เราเข้าใจอยู่นี้ชื่อว่าปัญญา เอาชื่อปัญญาไป แต่ข้างในไม่ใช่ปัญญา เป็นความเชื่อ ใครบอกอย่างไรก็ทำตามเท่านั้น แต่ถ้าเป็นปัญญาที่รู้ตรง จะรู้ว่าอันนี้ เป็นหนทางการแสวงหาพรหมจรรย์ จะได้รู้ว่าอันไหนเป็นทางถูก อันไหนเป็นทางผิด แสวงหา พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงทรงแสดงว่า…
เมื่อยังมีความความเห็นว่าเป็นตัวตนที่จะไปปฏิบัติอยู่ ก็ควรจะสอบทานความเข้าใจให้ถูกตรงก่อน หากเริ่มต้นด้วยความมีตัวตน ก็ยากที่จะละความเห็นผิดที่เป็นมิจฉามรรค เรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญมาก เราเป็นสาวก คือผู้ฟัง ควรฟังพระธรรมคำสอนก่อนที่จะไปทำสิ่งใดๆ ปฏิบัติธรรม ปฏิบัติธรรม ไม่ใช่การไปทำอะไรด้วยความไม่รู้ ไม่ใช่การนั่งสมาธิ ถ้าไม่เข้าใจ ก็ปฏิบัติผิด ไม่ใช่หนทางที่จะทำให้ความเข้าใจถูกเห็นถูกเจริญขึ้นได้ เมื่อคนส่วนใหญ่ไม่รู้ความจริง จึงมีความประพฤติปฏิบัติที่ผิดตามความเห็นที่ผิด ปฏิบัติธรรมนั้น สำคัญคือความเข้าใจ และเป็นชีวิตปกติ…
ถ้าเราดีเสียแล้วไปอยู่ที่ไหนมันก็ดี เขาจะนินทา สรรเสริญ จะว่าอะไรทำอะไร เราก็ยังดี แม้เขาจะข้ามหัวไปก็ยังดีอยู่ แต่ถ้าเรายังไม่ดี เขานินทาเราก็โกรธ ถ้าเขาสรรเสริญเราก็ยินดี ก็หวั่นไหวอยู่อย่างนั้น เมื่อรู้ว่าคนดีอยู่ที่ไหนแล้ว เราจะมีหลักในการปล่อยวางความคิด เราจะไปอยู่ที่ไหน คนเขาจะรังเกียจหรือเขาจะว่าอะไร ก็ถือว่าไม่ใช่เขาดีหรือเขาชั่ว…
พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงแสดงพระธรรม เพื่อทุกคนที่สะสมมาแต่ละอัธยาศัยที่เมื่อฟังแล้วจะเป็นประโยชน์ การที่จะละอกุศลนั้นยาก แต่อย่างน้อยก็รู้ว่า อกุศลควรละ ก็ยังเป็นหนทางที่จะทำให้ค่อยๆ ฟังพระธรรมเข้าใจขึ้น จนกระทั่งปัญญามีกำลังและปัญญาก็ทำหน้าที่ของปัญญาได้ เห็นคุณค่าสูงสุดของพระธรรมวินัย ชาวพุทธหรือผู้ที่เข้าใจว่า ตนเองมีพระรัตนตรัยเป็นสรณะ ต้องไม่ลืมที่จะต้องศึกษาพระธรรมด้วย ไม่ใช่เพียงเข้าใจแต่ว่า พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงดับกิเลส ทรงเป็นพระบรมศาสดายิ่งใหญ่กว่าเทวดาพรหม…
ข้อความในพระไตรปิฎก แสดงชัดเจนว่า มิจฉาสมาธิ ชั่วช้า เป็นอกุศลธรรม นำมาซึ่งทุกข์ในโลกนี้ และโลกหน้า และเมื่อพิจารณาด้วยปัญญา แล้ว ย่อมละมิจฉาสมาธิ แต่หากไม่สะสมเหตุ คือการฟังการศึกษาพระธรรม เห็นโทษของมิจฉาสมาธิ ปัญญาก็ไม่เกิด ก็ยังอบรม…
การฟังพระธรรม ศึกษาพระธรรมที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงด้วยความละเอียดรอบคอบ สะสมความเข้าใจถูกเห็นถูกเท่านั้น ที่จะเป็นไปเพื่อละคลายความเห็นที่ผิด ที่ไม่ตรง เวลาที่เหลืออยู่นี้จึงเป็นเวลาที่มีค่าที่สุดในการที่จะให้ตนเองมีความเข้าใจธรรมเพิ่มขึ้น ซึ่งเป็นหนทางเดียวที่จะเป็นไปเพื่อการดับกิเลส มีความเห็นผิด เป็นต้น ซึงจะทำให้พ้นจากวิบัติประการต่างๆ ได้ในที่สุด วิบัติ ๓ กาลวิบัติ, ทิฏฐิวิบัติ…
ขึ้นชื่อว่าชาวพุทธแล้ว ต้องเป็นผู้ฟังพระธรรม และมีความเข้าใจที่ถูกต้องตรงตามพระธรรมที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดง การที่จะเข้าใจธรรมได้นั้น ต้องอาศัยการฟังพระธรรม ศึกษาพระธรรม สะสมปัญญาไปตามลำดับ และจะต้องอาศัยกาลเวลาอันยาวนานในการอบรมเจริญปัญญา สะสมไปทีละเล็กทีละน้อย สิ่งที่ประเสริฐสุดคือได้เข้าใจพระธรรม เรามีเรื่องที่เราสนใจมากกว่าธรรม ยิ่งเวลานี้ โรคภัยกำลังระบาดหนัก เรื่องนี้ก็ใหญ่โต เรื่องนั้นก็สำคัญ เดี๋ยวเช้าทำอะไร…
ศาสนาจะรุ่งเรือง ไม่ใช่อยู่ที่จำนวนของพระภิกษุที่มีมาก ที่เป็นพระทุศีล รับเงินทอง ไม่ปฏิบัติตาม พระธรรมวินัย แต่ตรงกันข้าม ยิ่งมีพระทุศีลไม่ดีมากเท่าใด ก็แสดงถึงความเสื่อมไปของพระพุทธศาสนา วิกฤตพระพุทธศาสนา พระภิกษุและคฤหัสถ์เชิดชูเงินทอง เชิดชูยอดบริจาคด้วยเงิน นี่หรือพระภิกษุบวชเพื่อสละ ไม่ได้เชิดชูพระธรรมวินัย ที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้ดีแล้ว…